Kocie Góry to potoczna nazwa Wzgórz Trzebnickich, pasma wzniesień, pozostałości moreny czołowej zlodowacenia środkowopolskiego. Wzgórza obejmują rozległy na około 60 km obszar od Wińska przez Strupinę, Osolę, Oborniki ŚI., Trzebnicę, Skarszyn, Dobroszyce do Twardogóry. Tworzą one widoczny w krajobrazie wał o wysokościach 200 – 250 m n.p.m., otoczony obszarami nizinnymi: od południa Pradoliną Odry (ok. 110 m n.p.m.), od północy Pradoliną Baryczy (100 m n.p.m.). Względne różnice wysokości wierzchołków wzgórz w stosunku do otaczających terenów wynoszą 120-150 m. Daje to możliwość podziwiania niezwykle rozległych widoków. Najbardziej malowniczy fragment, odznaczający się dużymi walorami krajobrazowymi i przyrodniczymi, położony jest pomiędzy Obornikami ŚI. a Trzebnicą. Tu znajduje się najwyższe wzniesienie Wzgórz Trzebnickich – Ciemna Góra (258,3 m n.p.m.), „dumnie” wznosząca się nad okolicą. Stąd można zobaczyć niezwykle rozległe pejzaże. Widać Wrocław, Ślężę, Pradolinę Baryczy, a przy przejrzystej pogodzie nawet Góry Sowie, Góry Bardzkie oraz Karkonosze.

     Kocie Góry są pasmem moreny czołowej z okresu zlodowacenia środkowopolskiego (ok.. 40 – 70 tys. lat temu). Topniejący lodowiec utworzył szeroką na ok. 20 km Pradolinę Odry z łańcuchem wzgórz formujących się na skraju pradoliny z głazów i piasków uwalnianych z lodowca. Pomiędzy wzgórzami powstała sieć jezior. Krajobraz Wzgórz Trzebnickich przypominał obecne pojezierza. Z czasem jeziora wyschły, a wzniesienia z dolinami stopniowo zrównywały się. Przykryte grubą warstwą piachu resztki lodowca topniały w coraz cieplejszym klimacie i powodowały zapadanie się terenu tworząc tzw. cyrki lodowcowe. Śladem epoki polodowcowej są charakterystyczne lejkowate doliny, cyrki polodowcowe, złoża glin i żwirów oraz reliktowa roślinność. Do naszych czasów Wzgórza Trzebnickie zachowały jednak znaczne różnice wysokości i malownicze krajobrazy. Sensacją naukową było znalezienie śladów człowieka w skałach rodzimych, sprzed epoki lodowcowej (obozowisko łowców ryb w Trzebnicy). W wielu miejscach, gdzie warstwa osadów polodowcowych jest cienka, występują darniowe rudy żelaza wydobywane w średniowieczu.

     Atrakcyjnym obszarem są lesiste Wzgórza – duży kompleks leśny porastający morenowe i wydmowe wzniesienia pomiędzy Mienicami a Wilczynem. Kocie Góry pokryte są w ok. 30% lasami, w których dominują drzewa liściaste (buki i dęby) z domieszkami jodły, sosny i świerka. Na ogół lasy przetrwały w miejscach niedostępnych rolniczo. Na łąkach, polanach i w lasach występuje wiele gatunków roślin objętych ochroną, m.in.: storczyki, śnieżynki, goździki kartuzki, konwalie, wiciokrzew pomorski), w tym rośliny rosnące w górach, jak paprotnik kolczasty, przetacznik górski i bez koralowy. Wśród chronionych ptaków żyją tu bocian biały i czarny, jaskółka brzegówka, kruk, jastrząb gołębiarz oraz wiele gatunków dzięciołów. Z dużych ssaków występują tu sarny, lisy, dziki i jelenie. Z owadów spotykamy m.in. chrząszcza jelonka. Wzgórza Trzebnickie to rejon o bardzo bogatej historii. Odkryto tu najstarsze w Polsce (ok. 500 tys. lat p.n.e.) ślady człowieka prehistorycznego (homo erectus) oraz znaleziska neolityczne, starożytne i średniowieczne. Rejon Gór Kocich był ośrodkiem kultów słowiańskich (VII – XI w.) związanych ze świątynią Światowida na Ślęży. Zachowało się sporo śladów grodzisk, kurhanów oraz miejsc kultów (kościół leśny w Trzebnicy zbudowano na gruzach świątyni pogańskiej).

     Po przyjęciu przez Polskę chrztu Dolny Śląsk należał do najlepiej rozwijających się regionów kraju. Bogactwo tej ziemi było powodem licznych wojen i zaborów (w ciągu ostatniego tysiąclecia Śląsk należał aż do pięciu państw). Świadectwem bogatej przeszłości są liczne zabytki, w prawie każdej osadzie zobaczyć można dwory, zagrody, stare kościółki oraz resztki urządzeń i budowli (mosty, groble, drogi, cmentarze) o kilkusetletnim rodowodzie. Świadkami przeszłości są również pomnikowe drzewa i stare parki.